HIV

 
 
HIV چیست؟
HIV (Human immunodeficiency virus)   و یا ویروس نقص سیستم ایمنی انسانی، ویروسی است که به سیستم ایمنی بدن حمله می کند.

 اگر HIV درمان نشود، ممکن است منجر به بروز بیماری ایدز (سندرم نقص ایمنی اکتسابی) شود.

در حال حاضر درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد. زمانی که فردی به HIV مبتلا شود، این ویروس تا پایان زندگی فرد با او خواهد ماند؛ اما با مراقبت های پزشکی مناسب می توان HIV  را کنترل کرد.

تاریخچه HIV

عفونت HIV از گونه ای شامپانزه در آفریقای مرکزی به انسان سرایت کرد.

زمانی که انسان این گونه از شامپانزه ها را شکار کرد تا از گوشت آن ها استفاده کند، در اثر تماس با خون حیوان، به این ویروس مبتلا شد.


 
تشخیص

تنها راه برای این که بدانید به ویروس HIV مبتلا شده اید، آزمایش خون است.

چه جواب آزمایش مثبت باشد و چه منفی، ممکن است  یک تا سه ماه بعد از  تماس بالقوه با ویروس HIV ، آزمایش  تکرار شود. اما برای درمان نیابد تا آزمایش مجدد صبر کرد.

داروی ضد HIV اورژانسی که به آن پیشگیری بعد از مواجهه می گویند، توسط پزشک تجویز می شود و در صورتی که در 72 ساعت اول بعد از تماس احتمالی با ویروس مصرف شود احتمالا مانع از عفونی شدن بدن توسط این ویروس می شود.

توصیه می شود تا مصرف این دارو در سریع ترین زمان ممکن صورت گیرد؛ زمان ایده آل برای مصرف این دارو در 24 ساعت اول پس از تماس می باشد.

آیا این بیماری علایمی دارد؟

برخی از افراد در طی 2 تا 4 هفته پس از عفونت، علایم  شبه انفلوانزا (عفونت حاد HIV) پیدا می کنند. این علایم ممکن است برای چند روز یا چند هفته ادامه یابد. علایم احتمالی شامل موارد زیر است:

• تب 
• لرز
• جوش های پوستی
• تعریق شبانه
• درد عضلانی
• گلو درد
• خستگی
• تورم غدد لنفاوی
• زخم در دهان

اما ممکن است برخی از افراد در دوره عفونت حاد HIV ، احساس بیماری نکنند. این علایم به این معنا نیست که شما به HIV مبتلا هستید. بسیاری از بیماری های دیگر نیز می توانند همین علایم را ایجاد کنند.

مراحل ابتلا به HIV  چیست؟

زمانی که فرد مبتلا به HIV تحت درمان قرار نگیرد، مراحل بیماری به طور معمول تا 3 مرحله پیشرفت می کند. اما داروهای HIV  می توانند سرعت پیشرفت بیماری را کند یا  متوقف کنند.

 با نوآوری های صورت گرفته در حوزه درمان، پیشرفت بیماری و رسیدن به مرحله 3 بسیار کمتر از سال های گذشته شده است.

مرحله 1: عفونت حاد HIV


 در این مرحله، در خون فرد مقدار بسیار زیادی از ویروس وجود دارد و بیماری بسیار مسری است. برخی از افراد علایمی هم چون انفلوآنزا پیدا می کنند. اما ممکن است بعضی از افراد هیچ علامتی نداشته باشند.

فقط تست های آنتی ژن / آنتی بادی یا آزمایش های اسید نوکلئیک (NAT) می توانند عفونت حاد را تشخیص دهند.

مرحله 2: عفونت مزمن HIV


به این مرحله، عفونت HIV بدون علامت نیز گفته می شود. HIV هنوز هم فعال است اما در سطح بسیار پایین تکثیر می شود.
ممکن است افراد در این مرحله علایمی نداشته باشند یا بیمار نشوند.

بدون مصرف داروی HIV ، این دوره ممکن است یک دهه یا بیشتر طول بکشد. اما ممکن است بیماری در برخی دیگر سریع تر پیشرفت کند.

در این مرحله، افراد می توانند HIV را به دیگران انتقال دهند.

افرادی که داروهای HIV را طبق دستورالعمل مصرف کنند، ممکن است هرگز وارد مرحله 3 این بیماری نشوند.
 

مرحله 3: سندرم نقص ایمنی اکتسابی (ایدز)

این مرحله شدیدترین فاز  عفونت HIV  است. 

سیستم ایمنی افراد مبتلا به ایدز چنان آسیب دیده است که دچار بیماری های حاد بسیاری می شوند؛  به این بیماری ها عفونت های فرصت طلب گفته می شود.

افراد مبتلا به ایدز مقدار بسیار زیادی از ویروس را دارند که می تواند بسیار مسری باشد.

اگر درمانی صورت نگیرد، افراد مبتلا به ایدز به طور معمول تا 3 سال زنده می مانند. 

HIV چگونه به فرد دیگری سرایت می کند؟

. افراد می توانند ویروس HIV را فقط از طریق فعالیت های خاص، از جمله رابطه جنسی یا تزریق مواد مخدر بگیرند یا آن را به دیگری انتقال دهند. سرایت HIV تنها از طریق بعضی از مایعات بدن امکان پذیر است:

• خون
• مایع منی
• مایعات پیش منی
• مایع مقعدی
• مایعات واژن
• شیر مادر

انتقال  HIVتنها در صورتی امکان پذیر است که این مایعات با غشای مخاطی یا بافت آسیب دیده در تماس باشند و یا مستقیما (از طریق یک سوزن یا سرنگ) وارد جریان خون شوند.

درمان HIV

برای درمان HIV از دارو های ضد ویروس استفاده می شود. با مصرف این دارو ها، از تکثیر ویروس در بدن  جلوگیری می شود و همچنین به سیستم ایمنی بدن این امکان را می دهد تا خود را ترمیم کند و از بروز آسیب های بیشتر به  این سیستم جلوگیری می شود.
 
این دارو ها به شکل قرص در بازار وجود دارند که باید روزانه مصرف شوند.

HIV به راحتی می تواند در برابر یک دارو مقاوم شود، اما با مصرف چند دارو احتمال مقاومت بسیار کم می شود.

هدف از درمان HIV  این است که مقدار ویروس در بدن غیر قابل تشخیص باشد؛ یعنی مقدار ویروس HIV  در بدن چندان کم باشد که در آزمایش غیر قابل تشخیص باشد.

زندگی با HIV

اگر شما HIV دارید، با مصرف صحیح دارو ها می توانید خطر سرایت این بیماری به دیگران را به طرز چشمگیری کاهش دهید.
همچنین توصیه می شود تا:

• به طور منظم ورزش کنید.
• رژیم غذایی سالمی داشته باشید.
• سیگار نکشید.
• هر سال واکسن انفلوآنزا بزنید تا خطر ابتلا به بیماری های جدی را به حداقل برسانید. 

بدون درمان، سیستم ایمنی بدن به شدت آسیب می بیند و امکان ابتلا به بیماری های تهدید کننده حیات مانند سرطان و بیماری های حاد عفونی وجود دارد.

اگر مادر به موقع تحت درمان قرار گرفته باشد، امکان سرایت بیماری از مادر حامله به نوزاد بسیار نادر خواهد بود. 

پیشگیری از HIV

هر کسی که رابطه جنسی محافظت نشده داشته باشد یا از سوزن مشترک برای تزریق مواد مخدر استفاده کند، خطر ابتلا به عفونت HIV را دارد.

روش های موثر زیادی برای پیشگیری و یا کاهش خطر ابتلا به عفونت HIV وجود دارد. این روش ها عبارتند از:

• استفاده از کاندوم برای رابطه جنسی

• درمان HIV برای کاهش مقدار ویروس، تا حدی که غیر قابل تشخیص باشد.

• اگر از مواد مخدر استفاده می کنید هرگز از سوزن و سایر تجهیزات تزریقی از جمله سرنگ، قاشق و سایر وسایل به طور مشترک استفاده نکنید.

• آزمایش بدهید. اطمینان حاصل کنید که هم خودتان و هم شریک زندگیتان آزمایش HIV و سایر بیماری های مقاربتی را داده باشید.

• تعداد شرکای جنسی خود را محدود کنید. خطر ابتلا به HIV و سایر بیماری های مقاربتی با افزایش تعداد شرکای جنسی بیشتر می شود.

•  اگر خطر ابتلا به HIV در شما بالا است، با پزشک در مورد پیشگیری  قبل از مواجهه صحبت کنید و داروهای HIV را به طور روزانه مصرف کنید تا از عفونت HIV پیشگیری کنید. 

  اگر تست HIV شما منفی است و  شریک جنسی شماHIV  مثبت است، پیشگیری  قبل از مواجهه برای شما ضروری است. 

اگر یکی از حالت های زیر برای شما صدق می کند، پیشگیری  قبل از مواجهه برای شما لازم است:

 رابطه جنسی محافظت نشده با شرکای جنسی مختلفی دارید و در مورد وضعیت HIV در شریک جنسی خود اطلاعی ندارید. 

• پروفیلاکسی بعد از مواجهه (PEP) به معنای مصرف داروهای HIV پس از قرار گرفتن در معرض HIV و به منظور جلوگیری از ابتلا به این بیماری است.
اگر شما HIV منفی هستید یا وضعیت HIV خود را نمی دانید و فکر می کنید اخیراً در حین رابطه جنسی در معرض ویروس HIV قرار گرفته اید (مثلاً اگر کاندوم پاره شده باشد)، فورا (حداکثر 3 روز) به پزشک یا اورژانس مراجعه کنید و در مورد پیشگیری  بعد از مواجهه با پزشک صحبت کنید.


• اگر شما HIV منفی و شریک جنسی شما HIV مثبت است، او را تشویق کنید تا درمان را شروع کند و آن را ادامه دهد.


 
UP