محل خواب نوزاد

 

مدت ها است که به والدین توصیه شده است تا نوزادان را در تخت یا گهواره خودشان بخوابانند تا احتمال ‏سندرم مرگ ناگهانی کودک در خواب را کاهش دهند. اما، بر اساس یافته های یک تحقیق جدید، هم چنان از ‏هر پنج نوزاد یک نوازد در تخت والدین خود می خوابد.‏

برای کاهش خطر سندرم مرگ ناگهانی کودک در خواب، آکادمی اطفال آمریکا توصیه می کند تا والدین به ‏مدت حداقل شش ماه، یا ترجیحا تا یک سال، با نوزاد در یک اتاق بخوابند.

 بنابر توصیه این آکادمی، بهتر است ‏والدین نوزاد را در تخت خودشان نخوابانند. هرچند ممکن است  متخصصان اطفال توصیه های دیگری در این ‏مورد به والدین کنند.‏

بر اساس تحقیق های صورت گرفته،  59 درصد از مادران اعلام کرده اند که تصمیم دارند تا کودک را در اتاق ‏خواب خودشان، اما در تخت جدا، بخوابانند. اما تنها 45 درصد از این تعداد در عمل این تصمیم را اجرا کردند.‏

دکتر کلاماس، که این تحقیق را اجرا و روی آن مطالعه می کند، اعلام کرده است" ما متوجه شده ایم که ‏بسیاری از مادران، بر خلاف توصیه آکادمی اطفال آمریکا، نوزاد را در تخت خواب خودشان می خوابانند." ‏

این استاد دانشگاه می گوید دلایل متفاوتی وجود دارد که والدین نوزاد را در تخت خودشان می خوابانند.  ‏تعدادی از شرکت کنندگان در این تحقیق بر این باورند که برای تغذیه نوزاد با شیر مادر، کودک باید در تخت ‏خواب مادر بخوابد.

در برخی فرهنگ ها هم خوابیدن نوزاد در تخت مادر یک هنجار اجتماعی است. گاهی هم ‏والدین فضای امن دیگری ندارند تا کودک در آن جا بخوابد.‏

اما چرا مهم است تا کودک در تخت خواب والدین نخوابد؟ ‏

نگرانی اصلی خفگی تصادفی کودک است. ما اغلب از تشک و بالش های نرم و روانداز های گرم و نرم و ضخیم ‏استفاده می کنیم. همین موارد خطر خفگی ایجاد می کنند.

 افراد تصور می کنند در چنین لحظه ای از خواب ‏بیدار می شوند؛ اما وقتی کودک در حال خفگی است، اغلب این اتفاق بی صدا رخ می دهد.‏
دکتر پارخ، یکی دیگر از متخصصان اطفال در آمریکا، می گوید خواباندن نوزاد در تخت مشترک با والدین یکی ‏از بزرگ ترین عوامل خطر سندرم مرگ ناگهانی کودک در خواب است.

هنگامی که والدین در خواب غلت می ‏زنند یا به طور اتفاقی چیزی مانند رو انداز، دهان کودک را می پوشاند ممکن است باعث خفگی کودک شود. ‏حتی، صرفا خوابیدن چند نفر در کنار کودک ممکن است منجر به کاهش سطح اکسیژن شده  و همین امر ‏کودک را بیشتر در معرض خطر قرار می دهد.‏

در مطالعه ای که انجام  شد، حدود 3300 خانم، که به تازگی مادر شده اند، شرکت داشتند.‏

این گروه وقتی کودک بین 2 تا 6 ماه سن داشت، نظرسنجی را پر کردند. مادران به سوالاتی در مورد محل ‏خواب  کودک طی دو هفته گذشته و همچنین محل خوابی که برای دو هفته پیش رو در نظر داشتند، پاسخ ‏دادند.‏

پنجاه و یک درصد از مادران گزارش دادند که به طور اختصاصی با کودک در یک اتاق خوابیدند. بیست درصد ‏از مادران پاسخ دادند که حداقل در برخی مواقع با کودک در یک تخت خوابیده اند.

 ده درصد در تمام مواقع ‏روی یک تخت خوابیده و حدود 24 درصد هم پاسخ دادند که می خواهند با کودک روی یک تخت بخوابند.‏

وقتی در مورد عادات خوابی که برای دو هفته پیش رو در نظر گرفته اند از مادران سوال شد، تقریبا بیشتر ‏مادران پاسخ دادند  که تصمیم دارند تا کودک را در اتاق دیگری بخوابانند.‏

هنگامی که پزشکان به مادران گفتند تا تنها در یک اتاق مشترک با کودک بخوابند اما کودک را روی تخت ‏خودشان نخوابانند، احتمال کمتری داشت تا آن ها برنامه ریزی کنند که با کودک روی یک تخت مشترک ‏بخوابند.‏

‏ دکتر کلاماس اظهار امیدواری کرد که این مطالعه تفاوت های احتمالی بین آنچه والدین برنامه ریزی می ‏کنند با آنچه در واقع انجام می دهند را نشان دهد.

دکتر کلاماس می گوید " متخصصان اطفال باید بدانند ‏موانع احتمالی برای یک خواب ایمن چیست. بهترین حالت این است که این گفت وگوها قبل از خستگی و ‏استرس های اولیه والدین (به دلیل به دنیا آمدن نوزاد) صورت بگیرد."‏

وی در ادامه می گوید " ما وقت زیادی را صرف آماده کردن مادران برای تولد نوزادشان می کنیم اما عملا ‏هیچ زمانی را صرف  آماده کردن آن ها به عنوان والدین نمی کنیم."‏

دکتر پارخ معتقد است که نکته کلیدی در این میان برنامه ریزی است. او می گوید: " این تحقیق نشان داد ‏که حتی اگر بهترین نیت را داشته باشید، ممکن است در عمل بهترین روش خواب را به کار نگیرید. بهتر ‏است قبل از به دنیا آمدن نوزاد در این مورد فکر کنید. یک گهواره تهیه کرده و در اتاق خواب خود قرار دهید ‏تا برای تغذیه کودک از طریق شیر مادر هم مشکلی نداشته باشید."  ‏





 
UP