ریزش مو

 
مو از پروتیئنی به نام کراتین تشکیل شده است. معمولا یک فرد سالم حدود 100 تا 150 هزار تار مو روی ‏سر خود دارد.‏
هر تار مو چرخه زندگی خود را دارد تا در نهایت بریزد. ریزش حدود صد تار مو در روز طبیعی است. اغلب مو ‏های ریخته شده با موهای جدید جایگزین می شوند. چرخه زندگی مو از سه فاز تشکیل شده است:‏

• آناژن: در این فاز، رشد مو فعال است  که بین ۲ تا ۶ سال سال طول می کشد.‏

• کاتاژن: در این فاز، مو نه رشد می کند و نه می افتد، فقط آماده  ریزش می شود که ۲ تا ۳ هفته ‏طول می کشد.‏

• تلوژن: مرحله استراحت که حدود ۲ تا ۳ ماه دوام دارد؛ در انتهای مرحله استراحت، مو می ریزد و ‏موی جدیدی جایگزین آن می شود و چرخه رشد مجددا آغاز می گردد.‏

به ریزش موی غیر طبیعی آلوپسی گفته می شود.‏

علل ریزش مو چیست؟


• سطح غیر طبیعی هورمون ها

• ژن هایی که از مادر و پدر به فرزند می رسد
.‏
• استرس، بیماری و زایمان می توانند باعث ریزش موقتی مو شوند.

• ‏ داروهایی مانند داروهای شیمی درمانی، رقیق کننده های خون، داروهایی که برای کنترل فشار خون ‏مصرف می شوند و قرص های جلوگیری از بارداری می توانند باعث ریزش موقتی موها شوند.‏

• سوختگی ها، زخم ها و اشعه ایکس نیز می توانند موجب ریزش موقتی مو شوند. 

• بیماری های خود ایمنی می توانند باعث ریزش مو تحت عنوان آلوپسی آره آتا شود. ‏

• روش های زیبایی و آرایشی مانند شامپو زدن بیش از حد، فر کردن دائمی موها، دکلره کردن و رنگ ‏کردن موها می توانند باعث نازک و ضعیف شدن مو شوند. ‏

• بیماری هایی مثل بیماری های تیروئید، لوپوس، دیابت، فقر آهن، اختلالات تغذیه ای و کم خونی می ‏توانند باعث ریزش مو شوند. ‏

• رژیم غذا ای که در آن میزان پروتیئن کم باشد و یا بسیار کم کالری باشد ممکن است باعث ریزش ‏موقتی موها شود.‏

ریزش مو می تواند انواع بسیار متفاوتی داشته باشد:‏

 آلوپسی اینولوشنال (‏Involutional alopecia‏): حالتی طبیعی است که در آن تارهای مو به ‏تدریج با افزایش سن نازک می شوند. اکثر فولیکول های مو وارد فاز استراحت می شوند و مابقی موها ‏کوتاه تر و کم پشت تر می شوند.‏


 آلوپسی آندروژنیک (‏Androgenic alopecia‏): این نوع ریزش مو ها ژنتیکی است و می تواند ‏هم در مردان و هم در زنان بروز کند. مردانی که به این ریزش مو دچار می شوند، که به آن طاسی با ‏الگوی مردانه نیز گفته می شود، از سنین نوجوانی یا اوایل 20 سالگی با آن مواجه می شوند.

این نوع ‏ریزش مو با عقب رفتن خط رویش موها، کم پشت شدن و محو شدن تدریجی موها از قسمت فرق ‏سر و قسمت جلوی سر مشخص می شود.

 زنانی که دچار این وضعیت می شوند، که به آن  طاسی با ‏الگوی زنانه گفته می شود، تا ۴۰ سالگی یا کمی دیرتر، چندان تجربه ای از ریزش مو ندارند. در ‏زنان،کم پشتی کلی در تمام سر، به همراه ریزش قابل توجهی در قسمت فرق سر رخ می دهد.‏


 آلوپسی آره آتا (‏Alopecia areata‏): اغلب به طور ناگهانی بروز پیدا کرده و باعث ریزش موی ‏سکه ای در کودکان و نوجوانان می شود. این وضعیت ممکن است منجر به کچلی کامل شود. اما در ‏حدود ۹۰ درصد افرادی که دچار این حالت می شوند، موها طی چند سال رشد مجدد خود را باز می ‏یابند.‏

 آلوپسی یونیورسالیس ( ‏Alopecia Universalis‏ ): منجر به ریزش موهای کل بدن، شامل ‏ابروها، مژه ها و حتی موهای اندام تناسلی می شود.‏

 تریکو تیلومانیا( ‏Trichotillomania‏): یا اختلال موکنی،که اکثرا در کودکان دیده می شود، یک ‏اختلال روانی است که در آن خود فرد مو هایش را می کَنَد.‏

 تلوژن افلوویوم (‏Telogen effluvium‏): نازک شدن موقت موها در کل پوست سر می باشد که ‏ناشی از تغییراتی در چرخه رشد موها است. تعداد زیادی از موها در زمان یکسانی وارد فاز استراحت ‏می شوند و همین امر موجب ریزش مو و نازک شدن آن ها می شود.

 این نوع از ریزش عموما با وجود ‏این که  ممکن است روزانه بین 300 تا 500 مو ریخته شود، باعث طاسی کامل نمی شود و موها به ‏خصوص در ناحیه گیجگاه و فرق سر نازک تر شوند.‏

بیماری هایی مانند مشکلات تیروئید، زایمان، عمل جراحی یا تب می تواند محرکی برای بروز این نوع ‏از ریزش مو باشد. هم چنین ریزش موی تلوژن افلوویوم می تواند ناشی از کمبود برخی ویتامین ها و ‏مواد معدنی در بدن باشد؛ فقر آهن در خانم ها یکی از دلایل شایع این نوع ریزش مو است. ‏

مصرف برخی دارو ها مانند ایزوترتینوین که برای درمان آکنه تجویز می شود و یا وارفارین که رقیق ‏کننده خون است نیز می تواند منجر به این نوع ریزش مو در فرد شود. ‏

شروع و قطع مصرف داروهای ضدبارداری نیز می تواند از علل بروز این نوع ریزش مو باشد.‏

ریزش موی تلوژن افلوویوم معمولا سه ماه بعد از یک عارضه پزشکی به وجود می آید. اگر محرک ‏موقتی باشد، ممکن است موها تا حدود شش ماه بعد مجددا رشد کنند. اگر ریزش مو ها بیشتر از ‏شش ماه به طول انجامد، به آن تلوژن افلوویوم مزمن گفته می شود.‏


 آلوپسی زخمی (‏Scarring alopecias‏): منجر به ریزش موی دائمی می گردد. مشکلات التهابی ‏پوست نظیر سلولیت، فولیکولیت یا التهاب فولیکول های مو، جوش و دیگر اختلالات پوستی نظیر ‏برخی از انواع لوپوس و لیکن پلان یا خزه پوستی غالبا منجر به ایجاد زخم هایی در پوست می شوند ‏که توانایی رویش مجدد موها را از بین می برند.

 سشوار کشیدن با حرارت زیاد، فر کردن زیاد و دائم ‏موها و هم چنین سفت بستن موها می تواند منجر به ریزش موی دائمی شود.‏

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟


زمانی که:‏

• ‏ فرد جوان است و ریزش موها چشمگیر باشد.‏

• ریزش مو شدید است.‏

• فرد به طور دایم در مورد کچلی نگران است.‏

• درمان خانگی و داروهای بدون نسخه تاثیری نداشته باشند.‏

• علایم عمومی مانند کاهش وزن، بی حالی، بدن درد، تب همراه با ریزش مو وجود داشته ‏باشد (ممکن است به دلیل بیماری باشد و به همین دلیل نیاز به بررسی و کنترل دارد).‏

• اگر ریزش مو بر عزت نفس فرد تاثیر داشته و منجر به افسردگی وی شده است، به کمک ‏یک روان شناس یا روان پزشک نیز نیاز است.‏


در شماره آینده مجله سلام سلامت می توانید با راه های پیشگیری و درمان انواع ریزش مو آشنا شوید.‏



 
UP